Narty Słowacja

Najstarsze wolne miasto królewskie na Słowacji a w przeszłości przez kilka wieków także główny ośrodek kultu religijnego ówczesnych Węgier TRNAWA (TRNAVA), jest w chwili obecnej dynamicznie się rozwijającym ośrodkiem regionu leżącego między Bratysławą a Nitrą.

TRNAWA (69 500 mieszkańców), jest naturalnym centrum Poważia Dolnego, siedzibą powiatu i województwa oraz siódmym pod względem wielkości miastem na Słowacji. Mają tutaj swoje siedziby: Uniwersytet Trnawski  i Uniwersytet Cyryla i Metodego. Od 1978 roku Trnawa jest słowacką metropolitalną siedzibą arcybiskupa. W 1987 roku centrum miasta stało się miejskim rezerwatem zabytkowym .

Miłośnicy sztuki dobrze znają „Trnawską Wiosnę Muzyczną im. M. Sch. Trnavskiego”. Impreza nosi imię wybitnego kompozytora, pochodzącego z Trnawy. Wielka popularnością cieszy się także międzynarodowy festiwal muzyki country „Dobrofest Trnava”, organizowany co roku w ostatnim tygodniu sierpnia oraz wrześniowy Jarmark Trnawski.

HISTORIA

Trnawa powstała prawdopodobnie pod koniec IX wieku na skrzyżowaniu szlaków handlowych jako niewielka osada targowa, a od dnia tygodnia, w którym odbywały się targi nosiła wówczas nazwę Sobota. Pierwsza wiarygodna pisemna wzmianka o Trnawie pochodzi z 1211 roku, jednakże o wiele ważniejszy jest dokument króla Beli (Wojciecha) IV z 1238 roku, który przyznawał Trnawie jako pierwszemu miastu słowackiemu przywileje wolnego miasta królewskiego.

Największy rozkwit osiągnęła Trnawa w XVI wieku, kiedy to stała się ważnym ośrodkiem handlowym. W 1543 roku, po zajęciu Ostrzyhomia przez Turków, do Trnawy przeniósł się ostrzyhomski arcybiskup wraz z kapitułą a miasto na okres prawie 300 lat stało się ośrodkiem kulturalnym oraz centrum kultu religijnego w ówczesnych Węgrzech.

W okresie między pierwszą a drugą wojną światową Trnawa stała się trzecim pod względem wielkości miastem słowackim. Wzrosło wtedy jej znaczenie jako ośrodka gospodarczego a kulturalnego zachodniej Słowacji, posiadającym olbrzymie zaplecze rolne. Tę pozycję miasto utrzymuje do chwili obecnej.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.
Niewiele miast w Europie Środkowej może się poszczycić tak długimi odcinkami muru obronnego. Zachowane do chwili obecnej upewnienia trnawskie są architektonicznym unikatem, będąc najważniejszymi zabytkami swojego rodzaju w Europie. Pochodzą z okresu od XIII do XVI wieku.

Dominantą rynku i całego miasta jest wieża miejska. W 1574 roku zbudował ją na gotyckich fundamentach mistrz Jakub, a z jej tarasu widokowego roztacza się przepiękny widok na Trnawę i jej okolicę.

Najcenniejszym zabytkiem sakralnym jest pierwsza wczesnobarokowa budowla o tak dużym znaczeniu na terenie Słowacji – kościół uniwersytecki. Perłą jego wnętrza jest kolosalny drewniany ołtarz główny z 1640 roku. Z kościołem uniwersyteckim są połączone inne obiekty uniwersyteckie, którymi są: kolegium, gimnazjum, uniwersytet, seminaria i konwikty.

Na Placu św. Mikołaja stoi w miejscu romańskiego kościółka z XIV wieku następny znaczący gotycki zabytek architektury - Katedra św. Mikołaja. W latach od 1543 a do 1820 pełnił funkcje świątyni katedralnej arcybiskupa ostrzyhomskiego.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

BAŃSKA BYSTRZYCA (BANSKÁ BYSTRICA), jest szóstym pod względem wielkości miastem Słowacji oraz kulturalnym i gospodarczym centrum Słowacji Środkowej. Ze względu na jej centralne położenie w ramach całej Słowacji jest także siedzibą niektórych instytucji państwowych.

BAŃSKA BYSTRZYCA (82 000 mieszkańców) leży na północnym wschodzie województwa bańskobystrzyckiego i na zachodnim obrzeżu regionu Horehronia – górnego dorzecza rzeki Hron. W Bańskiej Bystrzycy ma swoją siedzibę Uniwersytet im. Macieja Bela (słow. Univerzita Mateja Bela) oraz Akademia Sztuk Pięknych. Przepiękna okolica, w którą jest miasto wkomponowane, oferuje wiele możliwości aktywnego spędzania wolnego czasu.

Życie mieszkańców Bańskiej Bystrzycy było nieodłącznie związane ze sławnymi jarmarkami radwańskimi, które szczególnie w przeszłości były doskonałym miejscem przeglądu wyrobów rzemieślniczych z bliższej i dalszej okolicy. W chwili obecnej są również ulubionym miejscem spędzania wolnego czasu okolicznych mieszkańców.

HISTORIA

W średniowieczu region, w którym obecnie leży Bańska Bystrzyca, był doskonałym miejscem do założenia prosperującego miasta, albowiem krzyżowały się tutaj dwa ważne szlaki handlowe, i dodatkowo w okolicy występowały bogate złoża rud. Głównym źródłem dochodów średniowiecznego miasta było górnictwo. Bańska Bystrzyca była jednym z trzech najbogatszych środkowo-słowackich miast górniczych.

W XVIII wieku uległa zmianie struktura gospodarki Bańskiej Bystrzycy. Wydobycie rudy miedzi zostało zastąpione wydobyciem i przeróbką rudy żelaza. W połowie XX wieku Bańska Bystrzyca w sposób znaczący zapisała się w historii świata. To tutaj w sierpniu 1944 roku wybuchło Słowackie Powstanie Narodowe, będąc jego głównym ośrodkiem. Było ono drugim pod względem wielkości, po jugosłowiańskiej wojnie partyzanckiej, ogólnonarodowym powstaniem przeciwko faszyzmowi podczas drugiej wojny światowej.

Dziś tamte wydarzenia przypomina Pomnik SNP (Słowackiego Powstania Narodowego) w kształcie pękniętego serca oraz plenerowe muzeum wojskowe w parku nieopodal centrum miasta. Druga połowa XX wieku przyniosła wielkie zmiany. Miasto rozrosło się, stając się nowoczesną metropolią i szóstym pod względem wielkości miastem Słowacji.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.
Dumą Bańskiej Bystrzycy jest centralny Plac SNP, przekształcony w pieszą strefę o niepowtarzalnej atmosferze, której można miastu tylko pozazdrościć. Najpiękniejszy widok na różnokolorowy główny plac miasta rozpościera się ze smukłej Wieży Zegarowej. Wybudowano ją w 1552 roku jako część miejskiego więzienia. Najpiękniejszym budynkiem południowej części Placu jest Dom Thurzy - obecnie muzeum.

Kilka starodawnych budynków na Placu Stefana Moyzesa tworzyło kiedyś Zamek Miejski. Jego pierwotny wygląd uległ zmianie po usunięciu zasadniczej części murów obronnych, z których zachowało się do dziś około jednej czwartej a z czterech baszt pozostały tylko trzy.

Dominantą architektoniczną Placu jest dawny barbakan z wieżą. W 1255 roku rozpoczęto budowę Kościoła parafialnego pod wezwaniem Wniebowstąpienia Najświętszej Marii Panny. Znajduje się w nim ołtarz św. Barbary, patronki górników, dzieło Mistrza Pawła z Lewoczy. Do północnej ściany miejskich murów obronnych dobudowano w 1492 roku drugą zamkową świątynię - Kościół pod wezwaniem św. Krzyża. Spośród pozostałych zabytkowych budynków szczególnie interesujący jest późnogotycki Dom Macieja z 1479 roku i Stary Ratusz z Wieżą wzniesioną około 1500 roku.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

BAŃSKA SZCZAWNICA (BANSKÁ ŠTIAVNICA) leżąca pośrodku Gór Szczawnickich w Słowacji Środkowej jest miastem wpisanym na Listę światowego dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego UNESCO.

Dawne górnicze miasto BAŃSKA SZCZAWNICA (10 900 mieszkańców) dziś ponownie pięknieje, stając się głównym na Słowacji ośrodkiem badań i edukacji w dziedzinie środowiska naturalnego. Miasto ponownie opanowała młodzież, przywracając mu życie. To właśnie uczniowie szkół średnich i studenci szkół wyższych są głównymi organizatorami wrześniowych ”Dni Salamandry”, z atrakcyjnym nocnym alegorycznym pochodem ulicami miasta oraz z innymi ciekawymi imprezami kulturalnymi i artystycznymi. Symbolem i maskotką popularnego przedsięwzięcia jest salamandra plamista, która według legendy wskazała mieszkańcom miasta, gdzie skrywają się olbrzymie skarby w postaci bogatych złóż srebra i złota.

HISTORIA

Wydobycie metali szlachetnych w centralnej części Gór Szczawnickich ma bardzo długą tradycję. W dokumencie z 1156 roku region ten został wspomniany jako „Terra banensium“, to znaczy ziemia górników. Wśród wydobywanych rud przeważają rudy srebra, dlatego też Bańską Szczawnicę nazywano również „srebrnym miastem“.

W XVIII wieku Bańska Szczawnica stała się największym ośrodkiem wydobycia metali szlachetnych w monarchii habsburskiej. W okresie od roku 1790 do roku 1863 szczodra ziemia pod Górami Szczawnickimi wydała 490 ton srebra i 11 ton złota. Stopniowo skupiło się tutaj także szkolnictwo i nauki górnicze. W 1735 roku została tu założona najstarsza w ówczesnych Węgrzech szkoła górnicza, która w 1762 roku awansowała do rangi Akademii Górniczej – pierwszej tego typu szkoły wyższej w Europie. W 1846 roku została połączona z Akademią Leśnictwa, założoną w 1808 roku. Do miasta ponownie powróciła dawna sława i dobrobyt i pod koniec XVIII wieku Bańska Szczawnica była trzecim pod względem wielkości miastem w ówczesnych Węgrzech, licząc 23 tysiące mieszkańców.

Pod koniec XIX wieku rozwój miasta zatrzymał się i górnictwo zaczęło podupadać. Proces ten trwał także przez cały wiek XX. W 2001 roku zamknięto ostatnią kopalnię w Górach Szczawnickich.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego. W miejskim rezerwacie zabytkowym Bańskiej Szczawnicy znajduje się 360 obiektów zabytkowych. Tworzą one wyjątkowy kompleks o ogromnej wartości kulturowej i historycznej, który jest dodatkowo wkomponowany w przepiękny górski krajobraz Gór Szczawnickich.

Główną dominantą centrum miasta jest Zamek Stary leżący na zachód od Placu św. Trójcy. Najstarszym obiektem na Zamku jest dawny kościół farny. Wybudowano go w XIII wieku jako trzynawową romańską bazyliką, wraz z sąsiadującym karnerem. Obecnie Stary Zamek służy jako muzeum. Interesującymi ekspozycjami są, między innymi, fajki i tarcze.

Na przeciwległym wzgórzu stoi od 1571 roku Zamek Nowy, który również służy jako muzeum. Znajduje się w nim ekspozycja dokumentująca walki przeciw Turkom. Rozciąga się stąd piękny widok na miasto.

Na obszarze między Placem św. Trójcy a Placem Ratuszowym jest skoncentrowanych najwięcej zabytków Bańskiej Szczawnicy. Obydwa place oddziela gotycki Kościół św. Katarzyny  z końca XV wieku oraz budynek ratusza ze smukłą wieżą zegarową.

Pośrodku Placu św. Trójcy zabudowanego zabytkowymi kamienicami mieszczańskimi i budynkami użyteczności publicznej stoi wspaniała Kolumna pod wezwaniem św. Trójcy. Największym budynkiem stojącym na Placu św. Trójcy jest Dom Hallenbacha, w którym pierwotnie mieścił się Sąd Górniczy a później należał on do Akademii Górniczej i Leśnictwa. Inny rozległy budynek publiczny stoi na ulicy Kammerhofskiej. Chodzi o budynek Komorskiego Dworu (tzw. Kammerhof), który powstał w 1550 roku w wyniku połączenia kilku gotyckich domów. Obecnie jest głównym gmachem Słowackiego Muzeum Górniczego. Najatrakcyjniejszą ekspozycją jest część Muzeum Górniczego znajdująca się w plenerze z możliwością fedrowania w podziemiu.

Nie wolno pominąć kompleksu barokowego bańskoszczawnickiej Kalwarii, którą tworzą 23 obiekty rozmieszczone w pięknej panoramie Gór Szczawnickich.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Drugim miastem słowackim wpisanym na Listę światowego dziedzictwa przyrodniczego i kulturalnego UNESCO jest starodawny BARDIÓW (BARDEJOV), jedno z najstarszych miast słowackich.

Wschodniosłowacki BARDIÓW (33 400 mieszkańców) już w 1986 roku został oceniony prestiżowym europejskim wyróżnieniem - złotym medalem Fundacji ICOMOS, istniejącej przy UNESCO a w 2001 roku wpisano go na Listę światowego dziedzictwa przyrodniczego i kulturalnego UNESCO.

Urokliwość Bardiowa potęguje dodatkowo fakt, że jest on wkomponowany w piękny okoliczny pejzaż z mnóstwem atrakcji turystycznych. Na południowo-wschodnim zboczu fliszowego masywu Busowej leży w spokojnej dolinie Potoku Bardiowskiego Uzdrowisko Bardiów (Bardejovské kúpele). Administracyjnie należy ono do Bardiowa, będąc jego dzielnicą. Na skraju uzdrowiska stoi Muzeum Architektury Ludowej, w którym zgromadzono 28 wiejskich budowli z Szarysza Górnego  i Zemplina Północnego.

HISTORIA

W Latopisie Ipatijewskim z 1241 roku, wspomina się o osadzie handlowej „Bardouev”. W innym, o sześć lat młodszym dokumencie zapisano, że na terytorium „Terra Bardpha” stał klasztor cystersów. Po najeździe tatarskim, pod wpływem niemieckich kolonistów zaczęło powstawać bogate i prosperujące średniowieczne miasto. Jego rozwój przyspieszyły liczne przywileje królewskie a szczególnie decyzja króla Ludwika I z 1376 roku, na mocy której Bardiów stał się wolnym miastem królewskim.

Wiek XV był okresem największego rozkwitu Bardiowa. Siłą napędową rozwoju gospodarczego był handel i rzemiosło, dzięki którym zaliczano go do miast o największym znaczeniu ówczesnych Węgier. W XVI wieku miasto otwarło się na nowe prądy w dziedzinie kultury i edukacji. Ich nosicielami byli w szczególności przedstawiciele renesansowego i reformacyjnego humanizmu, importowanego przede wszystkim z Niemiec.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.
O Bardiowie mówi się, że jest najbardziej gotyckim miastem na Słowacji. Jego centrum tworzy kompleks zabytkowych budynków, który otacza niemalże równoległy ciąg miejskich murów obronnych.  Centralnym miejscem historycznego centrum miasta jest prostokątny rynek zabudowany szeregiem starodawnych kamienic mieszczańskich z typowymi szczytowymi fasadami z okapami.

Pośrodku rynku  stoi budynek dawnego ratusza z XVI wieku. W zabytkowych wnętrzach ratusza wystawiane są najcenniejsze eksponaty Muzeum Krajoznawczego. Inną ekspozycję tego muzeum umieszczono w pierwotnie gotyckiej kamienicy mieszczańskiej „Gantzughof” z renesansowymi arkadami, stojącej w południowo-zachodnim narożu rynku.

Najcenniejszym zabytkiem rynku, stojącym w jego północnej części, jest rzymskokatolicki parafialny Kościół św. Idziego. Jego budowę rozpoczęto na początku XV wieku, stopniowo przekształcając go we wspaniałą gotycką bazyliką o trzech nawach. Niesłychanie interesującymi zabytkami w jej wnętrzu jest zespół 11 późnogotyckich ołtarzy skrzydłowych z XV wieku, z rzeźbami uważanymi za najcenniejsze w Europie.

Wyjątkowy widok Barciowa z lotu ptaka można podziwiać z olbrzymiej nowogotyckiej wieży kościelnej.

Ozdobą miasta jest także klasztor franciszkański wraz z kościołem. Klasztor stoi w pobliżu miejskich murów obronnych, które są jednymi z najlepiej zachowanych średniowiecznych systemów obronnych na Słowacji. Oprócz kamiennych murów obronnych do dnia dzisiejszego zachowały się dwie bramy i cztery baszty.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Stolica Republiki Słowackiej BRATYSŁAWA (BRATISLAVA), nazywana także „Klejnotem Dunaju“ może się poszczycić nie tylko bogatą historią (przez kilkaset lat była stolicą ówczesnych Węgier), ale także interesującą współczesnością (stanowi ona centrum najbardziej dynamicznie rozwijającego się regionu w Europie Środkowej).

BRATYSŁAWA (425 500 mieszkańców), leżąca na południowym zachodzie Słowacji, rozpościera się na obydwu brzegach Dunaju oraz u podnóża pasma górskiego Małych Karpat. Już od zamierzchłych czasów, dzięki tak doskonałemu położeniu, koncentrowało się w tym miejscu ożywione życie. Obecnie miejsca te są świadkami szybkiego rozwoju młodej Republiki Słowackiej. Pomimo swojej bogatej historii Bratysława jest jedną z najmłodszych stolic świata, co więcej ma także stosunkowo młodą pod względem wiekowym populację. Nowoczesna metropolia jest otwarta nie tylko na Europę, ale także na cały świat, o czym świadczy rosnąca ciągle liczba odwiedzających turystów, pochodzących z różnych jego stron. Przyciąga ich tutaj przytulność co prawda niezbyt dużego a jednak tętniącego życiem miasta, urok zabytków i bogactwo historii przeplatające się ze współczesnością. Pałace, nowoczesne centra handlowe, doskonałość kunsztu słowackich kucharzy i browarników, przyjazne nastawienie mieszkańców, liczne międzynarodowe imprezy kulturalne i sportowe, wystawy, handlowe przedsięwzięcia. Powodów do tego, aby tutaj przyjechać jest, mówiąc w skrócie, dużo a tych, którzy się w Bratysławie zakochają, ciągle przybywa.

HISTORIA

Miejsce to, o dużym znaczeniu strategicznym, odegrało nieraz znaczącą rolę w historycznych wydarzeniach Europy Środkowej. W 1291 roku miasto uzyskało pełne prawa miejskie, stając się wolnym miastem królewskim. W wiekach XIV i XV Bratysława przeżywała okres rozkwitu handlu i rzemiosła. Założenie Academie Istropolitana (w roku 1467) wzmocniło także znaczenie Bratysławy jako centrum kultury i kształcenia na terenie ówczesnych Węgier. Po najeździe Turków w głąb wówczas istniejących Węgier Bratysławę ogłoszono w 1536 roku stolicą ówczesnych Węgier, uznając ją za siedzibę sejmu ówczesnych Węgier oraz centralnych instytucji a także wybierając ją za miejsce koronacji węgierskich królów i królowych. Począwszy od 1563 roku aż do 1830 roku koronowano w Bratysławie 11 królów i 8 królewskich małżonek.

Wojny przeciw Turkom oraz powstania stanu szlacheckiego z XVI i XVII wieku wpłynęły w negatywny sposób na gospodarczy rozwój miasta. W XVIII wieku, szczególnie w czasach panowania królowej Marii Teresy, ponownie wzrosło znaczenie Bratysławy. Z tego okresu zachowało się do naszych czasów wiele wspaniałych pałaców i budynków. W XIX wieku zaczęło wzrastać znaczenie miasta także jako ośrodka rozprzestrzeniania się prądów oświeceniowych a Bratysława stała się kołyską słowackiego ruchu narodowego. Wydarzenia o charakterze rewolucyjnym, ruch robotniczy i pierwsza wojna światowa odcisnęły swoje piętno również na Bratysławie, która od 1918 roku jest centrum życia politycznego, gospodarczego i kulturalnego Słowaków.
W chwili obecnej jest nowoczesną metropolią oraz siedzibą władz i instytucji politycznych, państwowych, gospodarczych, społecznych i naukowych.

ZABYTKI

Jedną z typowych dominant, widocznych już z daleka, jest Zamek Bratysławski.
Najbardziej atrakcyjną częścią Bratysławy o największej koncentracji historycznych zabytków i instytucji kulturalnych jest jednoznacznie Stare miasto – idealne miejsce dla romantyków, którzy chętnie przechadzają się wąskimi uliczkami, odkrywając ślady dawnej przeszłości wśród nowoczesnego miasta.
Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.

Źródło: Vydavateľstvo Dajama

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Centrum regionu Kysuce, leżącego w północno-zachodniej części Słowacji jest miasto CZADCA ( ČADCA) – brama turystyczna do regionu Jaworniki i Beskidy.

CZADCA (26 500 mieszkańców) przez cały rok żyje imprezami kulturalnymi i sportowymi. Zimą odbywa się tutaj tradycyjny narciarski rajd przez Jaworniki a główną imprezą organizowaną w czerwcu jest popularny Maraton Kisucki. Schyłek lata upływa w Czadcy pod znakiem festiwalu pieśni religijnej Magnificat. W weekend następujący po dniu św. Bartłomieja (24 sierpnia) odbywa się tutaj tradycyjny jarmark.

HISTORIA

W porównaniu z innymi miastami słowackimi Czadca jest stosunkowo młodym miastem. Pierwsza pisemna wzmianka o istnieniu w tym miejscu osady pochodzi dopiero z 1565 roku. Od początku osada ta ciągnęła korzyści z bardzo dogodnego położenia na skrzyżowaniu dróg handlowych prowadzących z Węgier na Morawy i na Śląsk, dlatego też szybko przerosła swoich sąsiadów. W 1778 roku Maria Teresa u schyłku swojego panowania zdążyła jeszcze uczynić ją miastem.

ZABYTKI

W młodym mieście znajdziemy tylko młode zabytki. Najstarszym i jednocześnie najbardziej znanym zabytkiem jest barokowy Kościół św. Bartłomieja, zbudowany w 1735 roku w miejscu starszego drewnianego kościoła. Częścią ołtarza głównego jest cenny obraz wybitnego słowackiego malarza J. B. Klemensa, z drugiej połowy XIX wieku. Przy kościele rośnie kępa 19 objętych ochroną lip, które posadzono dla upamiętnienia powstania w 1848 roku.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

Z Czadcy można zorganizować piękne piesze wycieczki do Jaworników oraz do Pogórza Turzowskiego. Interesującym celem wycieczek po okolicy Czadcy może być kamieniołom w miejscowości Miloszowa-Megońki , gdzie znajdują się unikalne kamienne kisuckie kule. 

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Jeden z większych ośrodków narciarskich na Słowacji. Położony jest na granicy Wielkiej Fatry i Niskich Tatr, na wysokości 960 m.n.p.m. Trasy oferują świetne warunki dla narciarzy o różnym stopniu zaawansowania. Oferujemy znakomite warunki do jazdy na nartach; rewelacyjne trasy slalomowe, zjazdowe, biegowe, coraz bardziej popularne trasy snowboardowe oraz najwyższy standard usług. W SNOW PARKU DONOVALY do dyspozycji Państwa są wypożyczalnie nart, desek snowboardowych, serwis nart, a także szkoły narciarskie dla początkujących.

Dla gości ośrodka przygotowaliśmy ponad 11 km na bieżąco ratrakowanych tras narciarskich, a spośród 17 tras zjazdowych, ponad 7 km jest sztucznie zaśnieżane. Zachęcamy do przejażdżek nocą, a także do podziwiania zaśnieżonych stoków z lotu ptaka (loty paralotnią). Dla fanów snowboardowej adrenaliny przygotowaliśmy tereny do freeridingu, skoków, trasy pełne railów i przeszkód. Zapraszamy także do snowboardowego klubu Buldog. A inne atrakcje tylko czekają…

Charakterystyczne dla Snow Parku Donovaly są nowoczesne wyciągi narciarskie, które gwarantują szybkie i wygodne przemieszczanie się. Nie sprzedajemy tu biletów stojących! Znajdą u nas Państwo trzyosobową kolej krzesełkową na Nową Holę, nową 4-krzesełkową na Zahradištiu oraz kolejnych 14 wyciągów o całkowitej przepustowości 12 900 niecierpliwych narciarzy na godzinę.

Kategoria: *****
Ilość kolejek/wyciągów: 15 (jedno krzesełko 4-osobowe, kolejka Telemix 6/8 oraz 14 orczyków)
Ilość tras zjazdowych: 17
Długość tras zjazdowych: 10 km
Przepustowość: 12 900 osób/godz.
Zaśnieżanie: 7,1 km
Długość tras biegowych: 20 km
Trasy biegowe: 130 km
Ski pass: 1-dniowy od 450,- Sk   /w termine od 3.1. 2005 cena od 640,- Sk/

Dodatkowe atrakcje: nowa kolejka Telemix 6/8 (kombinacja 8-osobowej gondoli i 6-osobowego krzesełka na jednej linie) w ośrodku Nová hoľa, nowe trasy zjazdowe w ośrodku na Novej holi, oświetlone stoki narciarskie w ośrodku Záhradiąti, usługi relaksacyjne (almet), lodowisko, paragliding, snowtubing, skibusy z Bratysławy oraz Banskiej Bystrzycy, specjalne ceny tygodniowych pobytów z 6-dniowym skipassem od 290 PLN, możliwość nocnej jazdy

Usługi: 4 bezpłatne parkingi, szkoła i szkółka narciarska, wypożyczalnia, ski serwis, Centrum Informacji Turystycznej, Fun Park - dla dzieciOśrodek czynny w godzinach:
Gruden 2006 – Kwiecień 2007 (w zależności od warunków pogodowych)
8.30 – 16.15
Od 26.12.2006 jazdy wieczorne: 17.30 – 21.00
W czasie sezonu zimowego ośrodek prezentowany jest na stronie nr 710 telegazety STV2.

Informacje na temat pokrywy śnieżnej znajdą też Państwo na stronie nr 175 telegazety STV, telewizji Markíza na stronie nr 169, oraz w radiu i prasie. Nowością jest usługa poczty głosowej - 121 11; pod tym numerem operator Slovak Telecom poinformuje Państwa o aktualnej sytuacji pogodowej w ośrodku.

W ciągu roku ośrodek prezentowany jest w telewizji słowackiej STV w codziennym programie Żywa panorama (Živá panoráma).

Znajdą tu Państwo imponującą 6- osobową kolejkę krzesełkową Nová hoľa, połączoną na jednej linie z ośmioosobową kabiną TELEMIX, 4 osobową kolejkę krzesełkową Buly Expres Záhradište, kolejnych 14 wyciągów o całkowitej przepustowości 14 100 narciarzy na godzinę.

DOJAZD:

Warszawa – Donovaly

Trasa 1: 532 km, 6 hod. 45 min.
Warszawa – Czestochowa – Katowice – Zory – Cieszyn – Žilina – Martin – Ružomberok – Donovaly

Trasa 2: 490 km, 6 hod. 15 min.
Warszawa – Czestochowa – Katowice – Bielsko Biala – Zywiec - Oravská Polhora – Ružomberok – Donovaly

Trasa 3: 530 km, 6 hod. 50 min.
Warszawa – Czestochowa – Katowice – Bielsko Biala – Zywiec – Zwardon - Žilina – Martin – Ružomberok – Donovaly

Kraków – Donovaly

Trasa 1: 185 km, 2 hod. 45 min.
Krakow – Myslenice – Chyzne – Trstená – Ružomberok – Donovaly
Poznań – Donovaly

Trasa 1: 566 km, 8 hod. 45 min.
Poznań – Wroclaw – Gliwice – Skoczów – Cieszyn – Žilina – Martin – Ružomberok – Donovaly

Trasa 2: 659 km, 9 hod. 5 min.
Poznań – Lodz – Katowice – Bielsko Biala – Zywiec – Zwardon - Žilina – Martin – Ružomberok – Donovaly

admin :: października.04.2007 :: Ośrodki narciarskie :: 5 Comments »

Miejscowość wypoczynkowa położona w górach Čergov (słowackie Beskidy). Drienica-Lysa dysponuje 2 kilometrowym wyciągiem krzesełkowym na Łysą, 5 wyciągami orczykowymi w pobliżu dolnej stacji kolei krzesełkowej i 4 wyciągami orczykowymi w rejonie szczytu Łysej. Trasy zjazdowe o różnym stopniu trudności pozwalają na uprawianie narciarstwa zarówno początkującym, jak i zaawansowanym narciarzom.

• DRIENICA - LYSÁ
  

Dysponuje 2 kilometrowym wyciągiem krzesełkowym na Łysą (1068m.)
5 wyciągami orczykowymi w pobliżu dolnej stacji kolei krzesełkowej i 4 wyciągami orczykowymi w rejonie szczytu Łysej.

Trasy zjazdowe o różnym stopniu trudności pozwalają na uprawianie narciarstwa zarówno początkującym, jak i zaawansowanym narciarzom. Część tras zjazdowych sztucznie dośnieżana Narciarskie trasy biegowe w rejonie Łysej mają 10 km długości.

Kategoria: ****
Przepustowość: 6000 osób/godz.
Długość tras biegowych: 80 km
Dolna stacja: 500 wysokość n.p.m.
Górna stacja: 800 wysokość n.p.m.
Łaczna przepustowość: 2500 ośrodka /hod.
Trasy zjazdowe (ilość): 4
Całkowita długość tras zjazdowych: 2.45 km
Długość stoku ze śniegiem technicznym: 2450 m
Trasy ze sztucznym oświetleniem (długość):2450 m
Cena: 1-dniowego karnetu od 380 Sk   / w termine od 3.1.2005 cena od 500,- Sk/

Dodatkowe atrakcje: oświetlenie tras zjazdowych w ośrodku Drienica, kryty basen, motorowy paragliding, lodowisko w niedalekim Sabinove, możliwość nocnej jazdy

Usługi: bezpłatny parking, szkoła i szkółka narciarska, wypożyczalnia, ski serwis

• LYSA

Dolna stacja: 800 wysokość n.p.m.
Górna stacja:1068 wysokość n.p.m.
Łaczna przepustowość:4500 ośrodka /hod.
Trasy zjazdowe (ilość):12
Całkowita długość tras zjazdowych: 10.00 km

admin :: października.04.2007 :: Ośrodki narciarskie :: No Comments »

Historia GALANTY, miasta leżącego między rzekami Wag i Dudwag, jest ściśle związana z jednym z odgałęzień potężnej węgierskiej rodziny szlacheckiej Esterhazych.

GALANTA (16 000 mieszkańców) leży w północnej części Niziny Naddunajskiej. Jest jednym z centrów kulturalnych, administracyjnych i gospodarczych regionu naddunajskiego. Niezapomnianymi wydarzeniami w życiu miasta są organizowane co roku w sierpniu „Targi Galanckie“  nawiązujące do tradycji jarmarków miejskich oraz majowy festiwal chórów „Dni Kodaja“.

HISTORIA

Pierwsza pisemna zmienka o Galancie pochodzi z 1237 roku. W XVII wieku miasto uzyskało przywilej organizowania targów. Ogromne znaczenie dla miasta miała obecność w nim szlacheckiej rodziny Esterhazych, która pozostawiła tutaj dwa znaczące zabytki o charakterze kulturowym – renesansowy pałac (z XVII wieku) oraz neogotycki pałac (z 1860 roku). Wiek XIX miał zasadniczy wpływ na rozwój miasteczka. Galanta stała się okolicznym centrum administracyjnym. Swoistym impulsem do rozwoju miasta było doprowadzenie węgierskich kolei żelaznych w 1850 roku. Współczesny wygląd miasto zawdzięcza rekonstrukcjom z II połowy XX wieku, w czasie których całkowicie zmieniono pierwotną zabudowę ulic.

ZABYTKI

Renesansowy pałac zbudował około 1600 roku Franciszek Esterhazy. Dzisiejszy wygląd uzyskał po kompleksowej rekonstrukcji, którą dokończono w 1992 roku. W pałacu znajduje się sala obrad, miejska galeria oraz ekspozycja Muzeum Krajoznawczego. Pomieszczenia piwniczne wykorzystuje się do organizowania imprez o charakterze kulturalno - społecznym.

Neogotycki pałac został zbudowany w 1633 roku przez braci Daniela i Pawła Esterhazych jako renesansowy obronny obiekt. W 1736 roku został przebudowany w stylu barokowym. Dzisiejszy wygląd pałac uzyskał w 1861 roku po gruntownej rekonstrukcji zrealizowanej przez Józefa Esterhazyego, który inspirował się romantycznym angielskim gotykiem.

Na ulicy Głównej znajduje się kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem św. Stefana z 1805 roku ze zrekonstruowanymi wieżami zegarowymi. We wnętrzu kościoła na wyróżnienie zasługuje ołtarz z 1741 roku, który przeniesiono ze zburzonej barokowej kapliczki pod wezwaniem Matki Boskiej Boleściwej.  W centrum miasta zachowały się liczne kamienice mieszczańskie. Jedna z nich jest siedzibą Muzeum Krajoznawczego. Na starym cmentarzu w Galancie znajduje się kaplica pogrzebowa rodziny Esterhazych.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

Miasto i bliska okolica oferują możliwości odpoczynku w Centrum Termalnym „Galandia” oraz w kąpieliskach termalnych Vincov les (6 km) i Horné Saliby (10 km). Zaledwie 4 km od miasta, nad brzegiem zbiornika wodnego Králová, leży kompleks rekreacyjno-szkoleniowy „Kaskady“, oferujący doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych, takich jak windsurfing, narty wodne, czy jazda na skuterze wodnym. Oprócz tego kompleks „Kaskady“ poleca swoje usługi w zakresie zakwaterowania i noclegów, cateringu, sportowego wypoczynku.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Najważniejszym ośrodkiem Zemplina Górnego, regionu leżącego w północno-wschodnim cyplu Słowacji, jest miasto HUMENNE – brama wejściowa do Parku Narodowego Poloniny oraz do Karpat Wschodnich.

HUMENNE (35 000 mieszkańców) jest dziś miastem o nowoczesnej zabudowie, ponieważ podczas drugiej wojny światowej zostało znacznie zniszczone. Po wojnie kształt miasta uległ zmianie, przybyły nowe zakłady przemysłowe na czele z wielkim kombinatem chemicznym „Chemlon“, produkującym włókna sztuczne.

HISTORIA

Miasto powstało ze starej słowiańskiej osady, wspominanej już w XIII wieku. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1317 roku. W średniowieczu miasto było ośrodkiem rozległych dóbr feudalnych. Ze względu na położenie przy szlaku handlowym łączącym Węgry z Polską, miasto uzyskało także prawo do organizowania targów, co przyczyniło się do olbrzymiego rozwoju rzemiosła i handlu, szczególnie w XVII i XVIII wieku.

ZABYTKI

Współczesne przemysłowe miasto leżące na środkowym toku rzeki Laborec, miło zaskoczy zwiedzających pięknie zrekonstruowanym centrum, z monumentalnym, pierwotnie renesansowym pałacem z 1610 roku, który pod koniec XIX wieku został przebudowany na wzór francuskich zamków barokowych.

W chwili obecnej mieści się w nim Muzeum Wihorlatu z ekspozycjami artystyczno-historyczną i przyrodniczą, które są tematycznie związane z regionem Zemplina Górnego. W ogrodzie pałacu urządzono w plenerze skansen - muzeum architektury ludowej.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Jasenska Dolina dzięki łatwemu dojazdowi i bliskości miasta Martin jest odwiedzana przede wszystkim przez miejscowych narciazy. Stosunkowo łagodne, szerokie zbocze, pokryte trawiastymi łąkami umożliwia uprawianie narciarstwa nawet przy niedużej warstwie śniegu. Ośrodek wyposażony jest w armatki śnieżne. Wyciąg krzesełkowy oraz kilka wyciągów orczykowych pozwalają na jazdę na nartach bez długiego wystawania i ocziekiwania w kolejkach. Dodatkova wygodą jest, że wyciągi znajdują się w pobliżu parkingu i drogi.

Kategoria: ****
Ilość kolejek/wyciągów: 1/7
Ilość tras zjazdowych: 7
Długość tras zjazdowych: 4,05 km
Przepustowość: 6100 osób/godz.
Zaśnieżanie: 2,05 km
Długość tras biegowych: 7 km
Cena: 1-dniowego karnetu od 300 Sk /w termine od 10. 1. 2005 cena od 390 - 420 Sk/

Dodatkowe atrakcje: snowtubing - jazda na dmuchanych dętkach, zmodernizowane trasy zjazdowe, lodowisko, możliwość nocnej jazdy

Usługi: bezpłatny parking, przechowalnia bagaży, sklepy oraz wypożyczalnie, snowboardowe szkoły i szkółki narciarskie, ski serwis, płacenie kartami, Centrum Informacji

admin :: października.04.2007 :: Ośrodki narciarskie :: No Comments »

Jasna to największy ośrodek narciarski w Europie Środkowej. Leży w centralnej części Tatr Niskich, u podnóży jednego z najwyższych szczytów pasma - Chopoka (2024 m.n.p.m.), 15 km na południe od Liptowskiego Mikulasza.Zimą pojeździsz na nartach na najdłuższych trasach zjazdowych na Słowacji w naszych ośrodkach - Chopok Północ (Záhradky, Jasná, Otupné) i Chopok Południe (Srdiečko, Kosodrevina). Do dyspozycji masz 28km regularnie utrzymywanych tras zjazdowych, w tym 18 nartrostrad- 11 km tras sztucznie zaśnieżanych i 1,5 km tras z oświetleniem, z możliwością nocnej jazdy na nartach.

Kategoria: ***** TOP
Ilość kolejek/wyciągów: 6/16 (jedna kanapa 6-osobowa, trzy krzesełka 4-osobowe, jedno krzesełko 2-osobowe, jedna gondola, 16 orczyków)
Ilość tras zjazdowych: 18
Długość tras zjazdowych: 28 km
Przepustowość: 21 000 osób/godz.
Zaśnieżanie: 11,5 km
Długość tras biegowych: 10 km
Cena: 1-dniowego karnetu od 490 Sk /w termine od 7.1.2005 cena od 690,-Sk/

Dodatkowe atrakcje: Dla tych bardziej doświadczonych mamy tu wyzwanie w postaci stromych żlebów Derešova, Dżumbiera i Chopoka, gdzie mogą udowodnić swoją odwagę zwolennicy ski-alpinizmu i snowboardingu. Ale może by tak spojrzeć na wszystko z lotu ptaka? U nas możesz także spróbować zimowego paraglidingu! Snowtubing - jazda na dmuchanych dętkach, zorbing - adrenalinowa kula, kitewing - windsurfing narciarski, TARZANIA - adrenalinowy tor przeszkód, strzelanie z łuku, poszerzenie tras biegowych do szerokości 3,60 m, skibus - aquabus z Jasnej do Tatralandii - aquapark.

Usługi: szkoła i szkółka narciarska, wypożyczalnia, ski serwis, internet café

JASNA jest również latem popularnym ośrodkiem z wieloma fantastycznymi możliwościami! Górska turystyka rowerowa, rafting, jazda konna - to tylko niektóre przykłady z naszej szerokiej oferty. Na tych, którzy lubią odkrywać zakątki górskiej przyrody w połączeniu z ruchem na świeżym powietrzu, czekają w Jasnej trasy turystyczne wszystkich stopni trudności. Ale do odkrywania jest tutaj dużo więcej: Jaskinie Demenowskie, muzea, zabytki, galerie a wymieniać możnaby jeszcze długo. Park Narodowy Tatry Niskie (Narodny Park Nizke Tatry - NAPANT) został utworzony w 1978 r. Zajmuje powierzchnię 81 095 hektarów, obszar bezpośrednio chroniony to 123 990 km.

Na północnym stoku Chopoka uprawianie narciarstwa jest mozliwe w trzech lokalizacjach:

• Záhradky
• Otupné
• Chopok Północny

admin :: października.04.2007 :: Ośrodki narciarskie :: 12 Comments »

Podtatrzańskie i spiskie miasto KIEŻMARK (KEŽMAROK) było od pradawna centrum edukacji na Spiszu i bramą wejściową do poznawania i badań Tatr Wysokich (Vysoke Tatry).

KIEŻMARK (17 400 mieszkańców) jest jednym z miast o bogatej i wspaniałej historii. Położenie pod Tatrami sprawia, że obecnie jest także jednym z ośrodków turystyki letniej i zimowej. Miasto najbardziej ożywa w letnich dniach, podczas ”Europejskiego Festiwalu Rzemiosł Ludowych”.

HISTORIA

Średniowieczny Kieżmark powstał w wyniku połączenia trzech pierwotnych osad w jeden miejski organizm. W 1269 roku uzyskał prawa miejskie, a już w 1348 roku chroniły go mury obronne.

O korzystnym rozwoju gospodarczym miasta pod koniec XVII wieku świadczy obecność przedstawicieli 21 cechów. Do tradycji kieżmarskich sukienników i płócienników, którzy swoje wyroby sprzedawali nawet w Grecji i Albanii, nawiązała pierwsza kieżmarska fabryka – mechaniczna przędzalnia i tkalnia lnu, założona w 1860 roku. Po niej wybudowano w 1884 roku glęplarnię lnu, a w 1901 roku fabrykę sukna.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.
Zwiedzanie miasta można zacząć od budynku Ratusza Kieżmarskiego), który góruje nad Rynkiem Głównym. Ulica Zamkowa prowadzi zwiedzających miasto do Zamku Kieżmarskiego,, który swój renesansowy wygląd zawdzięcza rozległej przebudowie, prowadzonej w latach od 1572 do 1624.

Późnogotycki rzymskokatolicki Kościół pod wezwaniem św. Krzyża został wzniesiony w XIV wieku na miejscu starszej kaplicy romańskiej. Dzięki swoim rozmiarom należy do największych kościołów halowych na Słowacji. W jego sąsiedztwie stoi od 1568 roku renesansowa dzwonnica, najstarsza i najpiękniejsza na Spiszu.

Dumą Kieżmarku jest także drewniany kościół ewangelicki. Dobudowano go w 1717 roku do starszej kamiennej budowli o charakterze sakralnym z 1593 roku, która dziś tworzy jego zakrystię. Ta wyjątkowa drewniana budowla z cisu i modrzewia została wzniesiona bez użycia choćby jednej części metalowej. Barokowe wnętrze kościoła także sporządzono z drewna. Wielką wartość artystyczną mają w szczególności kościelne organy z drewnianymi piszczałkami.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

Zwiedzanie Kieżmarku można zakończyć wejściem na Wzgórze Jerozolimskie, leżące na wschodnim obrzeżu miasta, skąd roztacza się piękny widok na miasto, otoczonego zachwycająca panoramą Tatr.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Centrum regionu naddunajskiego jest KOMARNO, leżące w rozwidleniu rzek Váh i Dunaj. Jest to jedno z najstarszych miast na Słowacji. W XV wieku miasto przeżywało okres swojego szczytowego rozwoju w średniowieczu, kiedy to w Komarnie chętnie przebywali węgierscy władcy i członkowie dworu.

KOMARNO (36 800 mieszkańców) tętni przez okrągły rok bardzo intensywnym życiem kulturalnym i społecznym. Co dwa lata w kwietniu w mieście jest organizowany międzynarodowy Konkurs Wokalny im. Franciszka Lehara. Oprócz tego corocznie, również w kwietniu, odbywa się przegląd melodii operetkowych pod nazwą „Festiwal Lehara“. Na martwym ramieniu Wagu znajduje się areał sportów wodnych i stocznia rzeczna. Atrakcją dla zwiedzających miasto jest kąpielisko termalne, korzystające z dwóch źródeł wody o temperaturze 37 °C.

HISTORIA

Po okupacji Budy i Ostrzyhomia w latach od 1541 do 1543 Zamek Komarniański stał się głównym punktem obronnym przeciwko najazdom Turków. Twierdza Komarniańska była największym bastionem fortyfikacyjnym w Europie Środkowej. Powstała w latach od 1546 do 1557 wskutek przebudowy zamku pochodzącego z XIII wieku.

W 1745 roku Komarno zostało przez Marię Teresę podniesione do rangi wolnego miasta królewskiego. W dalszym etapie zaczął się rozwijać także przemysł stoczniowy, a wyprodukowane w Komarnie statki były w przeszłości i są obecnie bardzo cenione. W chwili obecnej Stocznia Komarniańska jest największym producentem statków rzeczno-morskich w Europie Środkowej a port należy do największych na Dunaju.

ZABYTKI

Zwiedzanie Komarna można rozpocząć w centrum miasta od pałacu Zichyego, z końca XVII wieku, który jest jedną z licznych dominant Placu gen. J. Klapki. Pałac został zrekonstruowany w 1989 roku, a w jednej z jego części umieszczono zbiory Muzeum Naddunajskiego. Innym godnym uwagi obiektem świeckim na Placu gen. J. Klapki jest neorenesansowy ratusz.

Dziedziniec Europy - to nazwa unikalnego zespołu architektonicznego, dzieło architektów komarniańskich, stowarzyszonych w „Atelierze Europa“. Wzniesione w stylizowanej formie na Nowym Rynku budowle reprezentują zabytkową architekturę charakterystyczną dla poszczególnych regionów Europy. Historyczne bramy wejściowe, z których każda niesie imię innego węgierskiego władcy, są łącznikiem między historycznym centrum miasta a Dziedzińcem Europy.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Drugie pod względem wielkości słowackie miasto KOSZYCE (KOŠICE) są nie tylko centrum Słowacji Wschodniej, ale także sercem regionu Karpat Wschodnich, łącząc w sobie cechy charakterystyczne dla wielu narodów i narodowości.

Miasto KOSZYCE (235 300 mieszkańców) leżace nad rzeką Hornad na zachodnim brzegu Kotliny Koszyckiej, o długiej i bogatej historii, w chwili obecnej przeżywa bardzo dynamiczny rozwój.Przez stulecia było najważniejszym ośrodkiem całego regionu, naturalnym centrum handlu, rzemiosła, kultury i edukacji.

HISTORIA

Średniowieczne miasto Koszyce powstało w przybliżeniu w połowie drogi między opactwem a zamkiem. Jego pisemnie potwierdzona historia sięga aż do 1230 roku. W pierwszych dokumentach wspomina się je pod nazwą „Villa Cassa“, z którego powstały kolejne nazwy: łacińska „Cassovia“, niemieckie „Kaschau“, węgierska „Kassa“, i w końcu także słowackie „Košice“.

W 1342 roku miasto uzyskało rangę wolnego miasta królewskiego. Dzień 7 maja 1369 roku jest bardzo ważną datą dla miasta Koszyc. Otóż tego dnia, w Koszycach, jako w pierwszym mieście w Europie, ujrzał światło dzienne dokument, sygnowany przez króla, nadający miastu herb. Aż do czasów współczesnych dzień ten jest obchodzony jako „Dzień miasta Koszyce“. W XV wieku Koszyce, liczące wówczas siedem tysięcy mieszkańców, były drugim pod względem wielkości miastem ówczesnych Węgier (pierwsza była Buda / Budín/ a trzecia Bratysława).

Koszyce uległy radykalnym zmianom w XX wieku, przy czym zmiany te miały do znacznej miary charakter polityczny. Przede wszystkim miasto stawało się integralną częścią nowych organizmów państwowych. Ostatniego dnia 1918 roku stały się częścią Republiki Czechosłowackiej, z kolei w 1938 roku je na ponad sześć lat włączyły do swojego terytorium Węgry rządzone przez Hortyego.

W kwietniu 1945 roku w Koszycach po raz pierwszy na terenie ojczyźnianym zebrał się rząd czechosłowacki. Wynikiem tego posiedzenia był dokument znany jako Koszycki Program Rządowy, określający powojenny kształt wolnej republiki.

Stopniowo zmianom uległy także dalsze atrybuty Koszyc: jego wielkość, struktura narodowościowa oraz ogólny wygląd. Od końca drugiej wojny światowej do końca XX wieku liczba mieszkańców Koszyc uległa podwojeniu. Dla nowych mieszkańców, napływających głównie z terenów wiejskich, wybudowano całkiem nowe dzielnice mieszkaniowe.

Obecnie większość mieszkańców miasta tworzą Słowacy, mniejszości narodowe reprezentują Węgrzy, Czesi i Romowie. Największym zakładem produkcyjnym w Koszycach, i jednym z największych zakładów na Słowacji, stały się Wschodniosłowackie Huty Żelaza (obecnie U.S.Steel), zbudowane poza południowo-zachodnimi granicami miasta.

ZABYTKI

Prawie wszystkie zabytki Koszyc są skoncentrowane w historycznym centrum miasta, będącym pod względem wielkości powierzchni największym miejskim rezerwatem zabytkowym na Słowacji. Jego centralnym punktem jest wrzecionowaty Rynek Główny, który słusznie uważa się za jeden z najpiękniejszych słowackich rynków. Jest nadzwyczajnie żywą pieszą strefą, otoczoną mnóstwem pięknych zabytkowych budynków. Dominantą miasta i rynku jest gotycka Katedra św. Elżbiety (Dóm sv. Alžbety), który jest największym kościołem na Słowacji a jednocześnie leżącą najdalej na wschód katedrą zachodniego typu w Europie.

Przed północną fasadą katedry wznosi się Wieża Urbana, wybudowana w XIV wieku. Wolno stojąca kapliczka św. Michała, dawna kostnica z końca XIV wieku tworzy wraz z Katedrą św. Elżbiety i Wieżą Urbana zwarty gotycki zabytkowy kompleks.

Miejscem najbardziej tętniących życiem w całym mieście, szczególnie w czasie lata, jest przestrzeń leżąca między teatrem a katedrą. Tworzy ją park wraz z grającą fontanną.

W części południowej rynku można napotkać średniowieczne mury obronne. Po wejściu do podziemi możemy podziwiać zrekonstruowane fundamenty Bramy Dolnej, które są wykorzystywane jako nietradycyjna galeria i sala koncertowa.

Symbolem miasta Koszyce je również Rzeźba Maratończyka. Przypomina ona fakt, że w Koszycach, każdego roku jesienią, jest organizowany Międzynarodowy Maraton Pokoju, jeden z najstarszych na świecie.

W jednym z muzeów zwiedzający mogą podziwiać także sławny koszycki złoty skarb, unikalny zbiór złotych monet z okresu od XV do XVII wieku, o wadze 11 kg, pochodzących z 81 europejskich mennic.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

W przeszłości jedno z najbogatszych miast ówczesnych Węgier - miasto KREMNICA jest obecnie centrum turystyki i rekreacji nie tylko w sercu Słowacji, ale także w „środku Europy“.

Miasto KREMNICA (5 700 mieszkańców) leży w zachodniej części środkowego dorzecza rzeki Hron, zwanego Pohronie, nieopodal geograficznego „środka Europy”, którym jest kościół w Kremnickich Baniach. Miasto jest miejscem częstych odwiedzin licznych gości, szczególnie podczas letniego festiwalu humoru i satyry Kremnickie gagi. W bliskiej okolicy Kremnicy są już od kilku dziesięcioleci organizowane tradycyjne zawody narciarskie Biały trop SNP (Słowackiego Powstania Narodowego).

HISTORIA

W 1328 roku węgierski władca Karol Robert udzielił miastu praw wolnego i górniczego miasta królewskiego. Przywilejem o wielkim znaczeniu było prawo do bicia monet. Mennicę w Kremnicy założyli majstrowie, których król sprowadził z czeskiej Kutnej Hory. Już w rok po jej powstaniu wybito tu w 1329 roku pierwsze węgierskie grosze.

Obok groszy, szczególną popularnością cieszyły się także słynne dukaty kremnickie. Ze względu na swoja jakość i piękno, należały do najchętniej używanych środków płatniczych w Europie. W XVI wieku oprócz bicia monet zaczęło się również rozwijać medalierstwo. Po dziś dzień się tu bije pamiątkowe monety i medale oraz środki płatnicze na zamówienie rządów różnych państw świata.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.
Centralnym punktem miasta jest Plac im. Sztefanika a główną dominantą zamek miejski z gotyckim kościołem pod wezwaniem św. Katarzyny zbudowanymi w XV wieku. Dumą kościoła są cenne organy, których przepiękny dźwięk mogą podziwiać słuchacze tradycyjnej letniej imprezy pod nazwą „Organy Zamku Kremnickiego”.

Najstarszym obiektem miasta jest romański karner z XIII wieku. Częścią zamku jest także Wieża Zegarowa, pozostałości dawnego ratusza, trzy baszty i północna Brama Wieżowa.

Wspaniałą ozdobą placu jest okazała barokowa kolumna pod wezwaniem św. Trójcy. W północno-zachodnim rogu placu znajduje się budynek najstarszej na świecie Mennicy. Bliższe zapoznanie się z historią bicia monet i medalierstwa umożliwia w Kremnicy Muzeum Monet i Medali, gdzie zwiedzający mogą osobiście spróbować sztuki bicia monet.

We wschodniej części placu, oprócz kilku kamienic mieszczańskich, mieści się też budynek tzw. Nowego ratusza.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Centrum dolnego dorzecza rzeki Hron, zwanego Pohronie i zachodniej części dorzecza rzeki Ipel, zwanego Poiplie jest miasto powiatowe LEWICE (LEVICE), leżące tuż obok starodawnego Zamku Lewickiego  - dominanty miasta.

LEWICE (36 500 mieszkańców) są obecnie nowoczesnym miastem, orientującym się przede wszystkim na przemysł spożywczy, tętniącym w ciągu roku raźnych życiem społeczno-kulturalnym. Najczęściej odwiedzanymi są czerwcowe „Dni Zamku“ oraz tradycyjny październikowy „Jarmark Lewicki“

HISTORIA

Pierwsza pisemna wzmianka o Lewicach pochodzi z 1156 roku. O dalszych losach miasta, ściśle związanego z istnieniem Zamku Lewickiego można się  dowiedzieć dopiero z dokumentu datowanego na 1318 rok. Rozrastające się Nowe Lewice należały do Zamku Lewickiego i już od 1388 roku miały prawo do organizowania targów i wybierania myta. Od 1615 roku, oprócz dwóch targów w tygodniu, organizowano także wielkie jarmarki rocznicowe.

ZABYTKI

Najcenniejszą dominantą miasta jest Zamek Lewicki z końca XIII wieku. Dni świetności Zamku Lewickiego przypominają nie tylko jego zakonserwowane ruiny, ale także trochę młodsza twierdza Zamku Dolnego znana pod nazwą „Dobóovskiego pałacu“.

W chwili obecnej w areale zamkowym mieści się Muzeum Tekowa, w którym zgromadzono zbiory archeologiczne, historyczne, etnograficzne, patriotyczne i przyrodnicze, dotyczące bliższej i dalszej okolicy. Ulubionym miejscem spotkań na zamku jest herbaciarnia, usytuowana wjednej ze średniowiecznych baszt.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Starodawne miasto LEWOCZA (LEVOČA), leżące na wschodzie regionu Spiszu, jest do słowa kulturalno-historycznym skarbem wśród miast słowackich, z mnóstwem zabytków architektonicznych, związanych ze sławnymi dziejami miasta.

Spiskie miasto LEWOCZA (14 500 mieszkańców), leżące na wschodzie Słowacji, pod Górami Lewoczskimi, dzięki swojej bogatej przeszłości są jednymi z najczęściej odwiedzanych miast Słowacji.

HISTORIA

Spiska LEWOCZA występuje po raz pierwszy na kartach historii w dokumencie z 1249 roku, pod nazwą „Leucha“. Prosperująca osada, dogodnie położona na szlaku handlowym „Via Magna“, szybko się rozrosła do miasta z wieloma przywilejami. W krótkim czasie Lewocza stała się głównym ośrodkiem niemieckiej kolonizacji na Spiszu, a w 1271 roku stała się stolicą Związku Sasów Spiskich. Dalszy rozwój zmierzał jednak w kierunku osłabienia wpływu tego Związku, co w końcu doprowadziło w 1323 roku do nadania Lewoczy rangi wolnego miasta królewskiego.

Handel był główną siłą napędową rozwoju Lewoczy, stopniowo osiągając wymiar międzynarodowy. Mieszczanie z Lewoczy handlowali z Krakowem, miastami hanzeatyckimi, ba, nawet z Wenecją. Tutejsi rzemieślnicy produkowali nie tylko dla potrzeb własnych, ale zaopatrywali także targi i jarmarki w całch ówczesnych Węgrzech i w Polsce. Nieco później Lewocza stała się jednym z głównych ośrodków renesansu i humanizmu w ówczesnych Węgrzech.

ZABYTKI

Miejski rezerwat zabytkowy Lewocza prezentuje zwarty kompleks cennych zabytków kulturalno-historycznych, ograniczonych stosunkowo dobrze zachowanymi murami obronnymi w kształcie prostokąta.

Rozległy prostokątny rynek jest centrum starodawnej Lewoczy. Stoją tutaj rzymskokatolicki farny Kościół pod wezwaniem św. Jakuba z XIV wieku, będący jedną z najcenniejszych budowli sakralnych na Słowacji. Wysoka smukła wieża kościelna z pierwszej połowy XIX wieku jest najbardziej wyrazistym elementem panoramy miasta.

Niezwykle cennym jest wnętrze kościoła, będąc jedynym w swoim rodzaju  muzeum średniowiecznej sztuki sakralnej. Późnogotycki drewniany ołtarz główny św. Jakuba, mierzący18,6 m wysokości, jest najwyższym tego typu ołtarzem na świecie. Wykonano go z drewna lipowego w latach 1507 - 1517 w pracowni Mistrza Pawła z Lewoczy. Swoją własną podobiznę Mistrz Paweł uwiecznił w jednej z dwunastu rzeźb apostołów wspaniałej kompozycji „Ostatniej Wieczerzy“, umieszczonej u stóp ołtarza.

Z kościołem parafialnym sąsiaduje budynek dawnego Ratusza Lewoczskiego z arkadami, wzniesionego po pożarze w 1550 roku. Należy on do szczytowych osiągnięć świeckiej renesansowej architektury na Słowacji.

Na rynku znajduje się także tzw. klatka hańby z XVI wieku, wykorzystywana w przeszłości do publicznego piętnowania winnych przekroczeń prawa. Rynek otacza ponad 50 godnych uwagi kamienic mieszczańskich i patrycjuszowskich. Większość z nich znana jest pod nazwami pochodzącymi od nazwisk dawnych właścicieli. Już na pierwszy rzut oka odwiedzających zainteresuje szczególnie renesansowy Dom Thurzy, który neorenesansową sgrafitową fasadę otrzymał w 1904 roku.

MIEJSCE PIELGRZYMEK

Wysoko nad miastem wznosi się Góra Mariańska (781 m. n. p. m.). Co roku na początku lipca Lewocza staje się miejscem największego na Słowacji spotkania pielgrzymów. Dziesiątki tysięcy wiernych, długimi rzędami wspinają się na górę, aby wspólnie oddać cześć Matce Boskiej podczas uroczystości odprawianych w neogotyckim Kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny z początku XX wieku. W 1470 roku pierwotną kapliczkę pielgrzymów przebudowano na kościółek gotycki. We wnętrzu nowej świątyni umieszczoną wspaniałą figurę Marii Panny, która po dziś dzień jest centralnym punktem maryjnych pielgrzymek do Lewoczy.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

W dorzeczu rzek Belá i Váh, pod północnymi zboczami Niskich Tatr, znajduje się centrum górnego Liptowa, miasto Liptovský Hrádok.

LIPTOVSKÝ  HRÁDOK (8232 mieszkańców) jest w regionie Liptow najmniejszym miastem, ale niczym nie różni się od pozostałych miast. Jest obdarzone niewiarygodnym potencjałem, pod względem historycznym, przyrodniczym, a także ludzkim. Jest to centrum administracyjne górnego Liptowa,  a związki z historią łączą teraźniejszość z przemysłem drzewnym, leśnym i pszczelarskim, mieszkańcy tego miasta mają duszę handlarzy.

HISTORIA

Na początku – w XIII wieku - nie było miasta  Liptovský Hrádok, była tylko kolonia Belsko. Nad rzeką Belá w późniejszych czasach, w 1341 roku, żupan zwoleński Donč wybudował Novum Castrum – kamienny gród, który również teraz jest nieodłączną częścią miasta, a po którym miasto otrzymało swoją nazwę. W okolicy grodu zaczęły się najpierw osiedlać rodziny urzędników leśnych i państwowych.

Po odkupieniu tego obszaru przez komorę królewską w 1731 roku, zaczęła się rozrastać grodowa posiadłość, a w ten sposób powstał Liptovský Hrádok.

ZABYTKI

Symbolem miasta jest bezsprzecznie Gród i Zamek w Lipt. Hrádku, który pierwotnie służył do obrony poważskiej drogi handlowej, a aktualnie oferuje stylowe zakwaterowanie i usługi restauracyjne. Znajduje się tutaj też lipowa aleja pod ochroną nazywana Pod lipami z kapliczką i dziełem Piety Błogosławionej Maryi Dziewicy i klasycystycznym kościołem rzymskokatolickim. Dalej waga oraz dzwonnica - resztki pierwotnego wysokiego pieca – tzw. maszy, w tym miejscu jest aktualnie ekspozycja górnictwa i hutnictwa Liptowa.  Schronienie pod jednym dachem znalazło tutaj również Muzeum Etnograficzne wraz z Muzeum Owczarstwa.

TYP NA WYCIECZKĘ

Częścią miasta jest Skalka. Po mało wymagającym szlaku dotrzemy na jej szczyt, gdzie otworzy się przed nami widok na całe miasto, rzekę Belá, i okolice miasta Liptovský Hrádok. Na szczycie przewisu skalnego znajdziemy słowiański krzyż. U podnóża Skalki wzniesiono pomnik z tablicą pamiątkową poświęconą ofiarom I i II wojny światowej, mieszkańcom miejscowości Doliny Belańskiej. Autorem pomnika jest L. Pollák artysta - plastyk.

Po zwiedzeniu wszystkich pięknych miejsc nadejdzie czas na uporządkowanie myśli. Z całą pewnością pomoże przy tym odwiedzenie Arboretum w Liptovskom Hrádku.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Administracyjnym, gospodarczym, kulturalnym i turystycznym centrum środkowego Liptowa jest miasto powiatowe LIPTOWSKI MIKULASZ (LIPTOVSKÝ MIKULÁŠ) - ośrodek turystyki i rekreacji północnej Słowacji.

LIPTOWSKI MIKULASZ (33 000 mieszkańców) w przeważającej części rozkłada się na prawym brzegu rzeki Wag, pośrodku Kotliny Liptowskiej. Położenie na wschodnim brzegu zbiornika wodnego Jeziora Liptowskiego (Liptovská Mara) oraz bliskość Tatr Niskich, Tatr Zachodnich  i gór Chočské vrchy dosłownie go predestynuje do roli jednego z najbardziej znanych ośrodków ruchu turystycznego na Słowacji.

HISTORIA

W 1677 roku miasto zostało siedzibą żupy liptowskiej, stając się miejscem regularnych zgromadzeń w jej ramach; zasiadał tu nawet sąd żupny. W świadomości narodu słowackiego zapisał się szczególnie pamiętnym posiedzeniem w 1713 roku, podczas którego skazano na śmierć przez powieszenie za żebro zbójnika Juraja Jánošíka, słowackiego bohatera ludowego.

ZABYTKI

Zwiedzanie zabytków miasta można rozpocząć na Placu Wyzwolicieli, który zaczął się formować już w XIV wieku, i jest historycznym centrum miasta. W jego południowej części stoi najcenniejsza dominanta i jednocześnie najstarszy zabytek architektoniczny miasta - rzymskokatolicki Kościół św. Mikołaja, który jest największą wczesnogotycką budowlą Liptowa. Po drugiej stronie placu wznosi się następna dominanta miasta – dawny Dom Żupy, obecnie siedziba urzędu powiatowego.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

W bliskiej okolicy Liptowskiego Mikulasza, szczególnie interesujący jest słynny na świecie system Jaskiń Demianowskich, znajdujący się zaledwie kilka kilometrów w kierunku południowym od miasta w Dolinie Demianowskiej (Demänovská dolina). Miłośnikom turystyki pieszej Dolina Demianowska oferuje dziesięć oznaczonych szlaków oraz bogatą sieć innych szlaków, dostępnych nawet dla bardziej wygodnych turystów.

W części dolnej doliny szlaki prowadzą w terenie leśnym przez głębokie kaniony i pomiędzy strome turnie. W górnej części przeważa kosodrzewina i porośnięte trawą pastwiska górskie. Większość szlaków tworzy pętle. Wysportowani turyści mogą wspiąć się na najwyższe szczyty Tatr Niskich - Chopok (2 024 m. n.p.m.) i Dziumbier (2 043 m. n.p.m.), z których rozciąga się atrakcyjny widok nieomal na połowę terytorium Słowacji. Narciarze znają szczególnie osadę Jasná leżącą przy dolnej stacji kolejki linowej na Chopok.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Centrum wschodniej części dorzecza rzeki Ipel, zwanego Poiplie i historycznego regionu Nowogród (Novohrad) jest miasto powiatowe LUCZENIEC (LUČENEC), które powstało na skrzyżowaniu szlaków handlowych, tętniąc po dziś dzień raźnym życiem handlowym.

Symbolem dzisiejszego LUCZEŃCA (28 350 mieszkańców), jako centrum handlu i przedsiębiorczości Nowogrodu, jest tzw. Złota uliczka – miejsce ekskluzywnego handlu różnorodnym atrakcyjnym towarem.

HISTORIA

Najstarszą pisemną wzmianką o mieście jest dokument króla Beli (Wojciecha) IV. z 1247 roku, w którym Luczeniec występuje pod nazwą „Luchunch“. W historii miasta zapisała się szczególnie pamiętna bitwa pod Luczeńcem z 1451 roku, w której wojska husyckie Jana Jiskry zwyciężyło nad liczniejszymi węgierskimi oddziałami Jana Hunyadyego. Podczas bojów żołnierze Jiskry spalili Luczeniec, aby nie mógł udzielić schronienia oddziałom węgierskim.

W drugiej połowie XIX wieku w Luczeńcu powstały mniejsze zakłady przemysłowe, do których z początkiem XX wieku dołączyła fabryka produkująca maszyny rolnicze. Chociaż okres międzywojenny charakteryzował się kryzysem gospodarczym, współczesny Luczeniec może być, jeśli chodzi o przedsiębiorczość, wzorem dla większości słowackich miast.

ZABYTKI

Z powodu licznych pożarów, które wybuchały w przeszłości, obecnie miasto nie może się pochwalić wieloma historycznymi zabytkami. Zabudowę tworzą przede wszystkim zabytki w stylu klasycystycznym i secesyjnym. Ten, kogo interesuje historia tego regionu, powinien zwiedzić Muzeum Nowogrodu, ze szczególnym uwzględnieniem ceramiki ludowej i szklarstwa. Miłośnicy sztuk pięknych mogą zawitać do Galerii Nowogrodu, która mieści się w jednym z najstarszych budynków miasta.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Znajduje się 15 km od osrodka Bardejovske Kúpele/uzdrowisko/ i miasta Bardejov, które otrzymało cene UNESCO za ochronę zabytków. Centrum narciarske Nižná Polianka - MAKOVICA posiada 2 wyciągi. Bardzo miła obsługa oraz oferta gastronomiczna.

Dolna stacja: 458 wysokość n.p.m.
Górna stacja: 648 wysokość n.p.m.
Łaczna przepustowość: 1932 ośrodka /hod.
Trasy zjazdowe (ilość):1
ałkowita długość tras zjazdowych: 0.90 km
Cena: 1-dniowego karnetu od 320 Sk

Skiresort Equipment wypożyczalnie sprzętu narciarskiego, kiosk

admin :: października.04.2007 :: Ośrodki narciarskie :: No Comments »

Miasto MARTIN jest w świadomości Słowaków znane już od połowy XIX wieku, przede wszystkim jako główne centrum życia narodowego i kulturalnego Słowacji.

Miasto MARTIN (59 800 mieszkańców) rozpościera się w północnej części Kotliny Turcziańskiej. W chwili obecnej jest ośrodkiem administracyjnym, gospodarczym i kulturalnym regionu Turiec, a mają w nim siedzibę liczne ogólnokrajowe słowackie instytucje kulturalne (np. Słowacka Bibioteka Narodowa  albo Macierz Słowacka).

HISTORIA

Pierwsza pisemna wzmianka o Martinie pochodzi z 1284 roku. Martin był wtedy feudalnym miasteczkiem, należącym do dóbr ziemskich Zamku Sklabinia i rodu Revayów. Od XVIII wieku był siedzibą żupy turcziańskiej. Rozwój miasta Martin nastąpił po rewolucyjnym 1848 roku, stając się centrum budzącego się słowackiego ruchu narodowego, kulturalnego i politycznego. Proces ten został przypieczętowany w 1861 roku, kiedy to właśnie tutaj opracowano i proklamowano pierwszy całościowy program emancypowanej polityki słowackiej – „Memorandum Narodu Słowackiego“.

Najważniejszym rezultatem ogłoszenia Memorandum Narodu Słowackiego było powstanie Macierzy Słowackiej (Matica slovenská). W życiu kulturalnym Słowaków odegrały także ważną rolę inne instytucje o ogólnonarodowym znaczeniu, które powstały w Martinie.

W październiku 1918 roku Słowacka Rada Narodowa przyjęła w budynku Banku Tatra (obecnie mieści się w nim Słowacka Kasa Oszczędności) dokument znany jako „Deklaracja martińska“ , który wyrażał wolę narodu słowackiego wstąpienia wraz z narodem czeskim do wspólnego organizmu państwowego, powstającego na gruzach monarchii austro-węgierskiej.

ZABYTKI

Historyczne centrum Martina, które tworzy piesza strefa z przyległymi ulicami, nie jest duże. Rozpościera się ono od Kościoła św. Marcina po Plac Memorandum z kościołem ewangelickim. Dominantą placu „Námestie SNP” jest budynek dawnego Domu Żupy z 1740 roku. Po gruntownej rekonstrukcji w budynku w 1983 roku umieszczono Galerię Turcziańską, która prezentuje stałą ekspozycję „Sztuka regionu Turec od gotyku po wiek XX“.

W pobliżu Domu Narodowego stoi pierwszy budynek Słowackiego Muzeum Narodowego z 1908 roku, w którym w chwili obecnej znajduje się Muzeum Turcziańskie im. Andreja Kmeťa pełniąc funkcję regionalnego muzeum krajoznawczego regionu Turec. Drugi budynek Słowackiego Muzeum Narodowego stoi na Małej Górze (Malá hora). Pochodzi on z 1933 roku a z jego pomieszczeń korzysta obecnie Muzeum Etnograficzne .

W Martinie urodziło się wiele słowackich osobistości, tworzyli tu liczni pisarze, poeci, dramatopisarze i pracownicy oświaty. Większość z nich została pochowana na Cmentarzu Narodowym, który jest narodowym zabytkiem kultury.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

Miłośnicy architektury ludowej z pewnością nie pominą okazji, aby zwiedzić Muzeum Wsi Słowackiej, które znajduje się na południowym obrzeżu miasta, w dzielnicy „Jahodnícke háje”. W dzielnicy „Podstane” na zachodnim obrzeżu miasta, znajduje się wyciąg krzesełkowy na Martińskie hole, z którego korzystają głownie narciarze w sezonie zimowym. Ulubionym miejscem odpoczynku jest Chata na Martińskich holiach, skąd można organizować wycieczki turystyczne w różnych kierunkach.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

MICHAŁOWCE (MICHALOVCE) są gospodarczym i kulturalnym centrum Zemplina Dolnego. Leżą one w północnej części Niziny Wschodniosłowackiej, którą zasila środkowy bieg rzeki Laborec.

Dzisiejsze MICHAŁOWCE (39 900 mieszkańców) są nowoczesnym miastem, które oprócz gospodarki i handlu, tętni wyraźnym życiem kulturalno-społecznym. Najbardziej znanymi i najczęściej odwiedzanymi imprezami jest folklorystyczne „Zemplińskie Święto Muzyki i Tańca“ . 

HISTORIA

Pierwsza pisemna wzmianka o siedzibie w tym rejonie pochodzi z 1244 roku. Michałowce były siedzibą feudalnych dóbr ziemskich, zarządzanych z tzw. „wodnego zamku strażniczego”, leżącego nad rzeką Laborec obok ważnego szlaku handlowego.

ZABYTKI

Najbardziej atrakcyjnym zabytkiem historyczno-kulturalnym Michałowiec jest pałac, który znajduje się bezpośrednio w mieście, przy nabrzeżu Laborca. Obiekt jest w chwili obecnej jest siedzibą Muzeum Zemplina, dokumentującego rozwój przyrody, społeczeństwa i sztuki tego regionu, począwszy od czasów najdawniejszych.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

Michałowce cieszą się zainteresowaniem jako miejsce rekreacji, ponieważ znajdują się w pobliżu zbiornika wodnego Zalew Zempliński - Zemplińska Szirawa. Wschodnia część Zemplińskej Szirawy (w przybliżeniu jedna piąta jej powierzchni) jest chronionym rezerwatem ornitologicznym. Żyje tu prawie sto gatunków ptactwa wodnego, w tym wiele należących do gatunków rzadkich i zagrożonych.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »

Starodawna NITRA je nie tylko najstarszym miastem na Słowacji, ale także znaczącym centrum gospodarczym zachodniej Słowacji, siedzibą dwóch uniwersytetów i ośrodkiem szkolnictwa i badań w zakresie gospodarki rolnej.

NITRA (87 300 mieszkańców) jest czwartym pod względem liczby mieszkańców miastem na Słowacji. Jest miastem nowoczesnym, z bogatym życiem kulturalnym Teatralna Nitra, Nitrzańska Wiosna Muzyczna, ogólnokrajowe słowackie uroczystości dożynkowe) oraz handlowym (międzynarodowa wystawa rolnicza „Agrokomplex“ i wiele innych imprez targowych, odbywających się na terenie wystawowym na osiedlu Chrenová).

HISTORIA

W literaturze mówi się o Nitrze jako o najstarszej osadzie typu miejskiego na Słowacji (z lat siedemdziesiątych IX wieku). Na przełomie VIII i IX wieku uformowało się tutaj samodzielne politycznie Księstwo Nitrzańskie, na czele którego stał książę Pribina. Był on pierwszym znanym władcą Słowian, których uważa się za protoplastów dzisiejszych Słowaków. Pribina wybudował w Nitrze w 828 roku pierwszy chrześcijański kościół na terytorium dzisiejszej Słowacji.

Księstwo Nitrzańskie przetrwało jeszcze następne dwa stulecia, później weszło w skład państwa węgierskiego. Około 1000 roku w Ostrzyhomiu  powstało arcybiskupstwo i rejon Nitry stał się jego biskupstwem. W archiwum biskupstwa nitrzańskiego zachowały się do chwili obecnej dwa cenne egzemplarze pergaminu, zwane „Dokumentami zoborskimi“. Powstały one w latach 1111 i 1113. Są to najstarsze znane oryginalne teksty pisane sporządzone na terytorium dzisiejszej Słowacji.

Wielkimi zgłoskami w dziejach miasta zapisał się dzień 2 września 1248 roku, kiedy to Nitra stała się wolnym miastem królewskim. Przywileje te, dotyczące Miasta Dolnego, nadał król Bela IV. Zamek wraz z Miastem Górnym pozostały dalej majątkiem biskupstwa. Krótka historia Nitry jako wolnego miasta królewskiego dobiegôa końca w 1288 roku. Została wtedy miastem feudalnym, które zachowało sobie jednak częściową autonomię.

ZABYTKI

Zabytki znajdujące się w historycznym centrum miasta wchodzą w skład miejskiego rezerwatu zabytkowego.
Centralną dominantą miasta jest Zamek Nitrzański z Katedrą św. Emerama.

Pod zamkiem wyrosło Miasto Górne, które znalazło się wewnątrz gotyckich fortyfikacji zamku. Swój dzisiejszy barokowo-klasycystyczny wygląd zawdzięcza przede wszystkim tzw. Dużemu Seminarium, franciszkańskiemu klasztorowi i kościołowi oraz Domowi Żupy. Zwiedzający tę część miasta z pewnością zatrzymają się przed Pałacem Klucha w stylu empire, z rzeźbą „Atlanta“ w narożu (ogólnie zwanego Corgoniem,  od nazwy którego pochodzi też nazwa znanego nitrzańskiego piwa).

Innymi interesującymi zabytkami są Klasztor z Kościołem św. Piotra i Pawła oraz Klasztor i Kościół Pijarów.

PROPOZYCJA  WYCIECZEK  TURYSTYCZNYCH

Pod względem turystycznym atrakcję stanowi wycieczka na górę Zobor. Oprócz przepięknego widoku na Nitrę i okolicę, oferuje przyjemne spacery po parku leśnym po trasie szlaku edukacyjnego Zobor. Szlak powrotny z góry Zobor prowadzi przez dzielnice miasta z winnicami, także turyści mogą się zatrzymać w którejś z małych winiarni, znanych z oferty win o przyjemnym smaku.

admin :: października.31.2007 :: Miasta :: No Comments »